يـــــاس امــــــيـــــد

ــ این همه پله...روی دوششم یه کولر سنگین...یعنی طرف معامله کرد یه خرده از جونشو گذاشت در ازاش از من ۸ تومن گرفت!

به اینجا که رسید کم آوردم...دلم گرفت...این جور وقتا آدم ضعیفی می شم که فقط به درد قصه ها و فیلما می خورم...سر تا پا می شم انتقاد و شروع می کنم تو دلم به زمین و زمان بد و بیراه می گم...خیلی خوب می دونم که این نباید وضعیت کشوری باشه که اسلامیه...همیشه به این نقطه که می رسم خیلی راحت می تونم تصمیم بگیرم که کشورمون فقط اسمش اسلامیه ولی در عمل؟!

در عمل می تونی تفاوت مردی رو ببینی که بدون کوچکترین دغدغه ای می تونه نظاره گر خوش گذرونی های زن و بچه ش باشه و مردی که همیشه شرمنده س...و شرمندگی یه پدر از فرزند به نظر من یکی از بدترین نفرین های روی زمینه!

یه کم که فکر می کنم می بینم هممون داریم معامله می کنیم...آره ..معامله می کنیم تا زندگی کنیم...یکی اعتقاد و اصالت و حتی وجودش به یه دولت یا حزب خاص می فروشه تا زندگی کنه و دیگری ذره ذره جونشو می فروشه تا چرخ زندگیشو بچرخونه...یکی می شه سخنگو و چاپلوس یکی دیگه می شه همون مردی که هر روز برای بردن بار سنگین به این خونه و اون خونه تکه ای از وجودش رو به ۸ تومن می فروشه.

این معامله هر روز و روزی چند بار تو زندگی فرزندای کشور اسلامیمون تکرار می شه:تکه گوشتی در ظرف من به ازای تکه ای از جون پدر!

                          با تو می گفتم:

"حکایت من و تو؟

                    هیچ کس نمی خواند

چه بر من و تو گذشته است؟

                            ــ کس نمی داند"

.

.

.